مقدمه: ادبیات اخیر به آموزش پرستاران در زمینه کاربرد سازه­های روان­شناختی مهم، جهت بهبود روابط پرستار- بیمار در محیط بالینی علاقه فزاینده­ای نشان داده است؛ از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک­های دلبستگی، ذهنی­­سازی و احساس شرم و گناه در پیش­بینی کیفیت مراقبت و به ویژه روابط بین­فردی پرستاران و بیماران انجام شد.
روش ­کار: روش این مطالعه از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه پرستاران مشغول به کار در بیمارستان­های شهر اصفهان در سال 1401 بودندکه از میان آنان 210 نفربه شیوه نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه سبک­های دلبستگی بزرگسالان، پرسشنامه کنش‌وری تاملی، آزمون عاطفه خودآگاه و مقیاس کیفیت مراقبت از بیمار  استفاده شد. داده‏های جمع­آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS-24 تحلیل شدند.
یافته ­ها: نتایج نشان داد که بین دلبستگی ناایمن، احساس شرم و گناه و مولفه عدم اطمینان ذهنی سازی با کیفیت مراقبت از بیمار همبستگی منفی و معناداری وجود دارد(01/0>P). بین دلبستگی ایمن و مولفه اطمینان ذهنی سازی با کیفیت مراقبت از بیمار همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد(01/0>P). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز آشکار کرد که 4/66 درصد واریانس کیفیت مراقبت از بیمار به ‌وسیله سبک­های دلبستگی، ذهنی­­سازی و احساس شرم و گناه تبیین می‏شود.
نتیجه­ گیری: نتایج این مطالعه سهم مهم ارزیابی سبک دلبستگی، ذهنی­سازی و احساس شرم و گناه در پرستاران را - جهت روشن شدن نقش این مولفه­ها در کیفیت مراقبت از بیماران به ویژه در زمینه روابط بین فردی- برجسته نمود. پیشنهاد می­شود که در مطالعات آینده از این متغیرها در جهت بهبود روابط پرستار- بیمار استفاده گردد.