---

مقدمه: یکی از متغیرهای مؤثر در ایفای نقش مادری، دسترسی به منابع حمایتی است. مادران استفاده کننده از حمل جایگزین علاوه بر مواجهه با چالش‌های مادر شدن برای اولین بار، با موقعیت منحصر به فردی مواجه هستند؛ اما تا کنون مطالعه‌ای به بررسی تجارب این مادران و بررسی نحوه‌ی دسترسی آنان به منابع حمایتی مورد نیاز نپرداخته است. شناسایی این منابع به منظور برنامه‌ریزی مبتنی بر نیاز مددجویان و استفاده بهینه از این منابع در جهت کاهش تنش و دشواری‌های انتقال به نقش مادری ضروری است.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی ادراکات مادران استفاده کننده از حمل جایگزین از سیستم‌های حمایتی‌شان فرآیند مادر شدن صورت گرفته است.

روش: این مطالعه با رویکرد کیفی طی بیست ماه در سال‌های 1389-1391 صورت گرفته است. روش گردآوری داده‌ها مصاحبه بدون ساختار و عمیق و نمونه گیری مبتنی بر هدف بوده است. به طور کلی در این پژوهش 32 مصاحبه با 15 مادر استفاده کننده از حمل جایگزین و 5 نفر از پرسنل مراکز ناباروری که در ارتباط نزدیک با این مادران بودند، انجام شد. محیط پژوهش پژوهشگاه رویان و سایر مراکزی ناباروری خصوصی، دولتی، مطب‌ها و مراکز ناباروری شهرستان‌ها که حمل جایگزین در آن‌ها صورت می‌گیرد، بود. تحلیل داده‌ها به روش آنالیز محتوای متعارف صورت گرفت.

یافته‌ها: در طی فرآیند آنالیز محتوا در نهایت دو تم که نشان دهنده ماهیت و ابعاد درک مادران استفاده کننده از حمل جایگزین از منابع حمایتی آن‌ها در فرآیند مادر شدن بود، آشکار شد. این تم‌ها شامل : برخورداری از تکیه گاه شامل دو طبقه اصلی " بهره‌مندی از حامیان معتمد" شامل 6 زیر طبقه و "حمایت مراکز ناباروری در تسهیل فرآیند مادر شدن" شامل 4 زیر طبقه .همچنین تم حمایت غیر اثربخش شامل سه طبقه اصلی "عدم کفایت خدمات سازمانی"، " عدم برخورداری از حمایت کافی همسر و اطرافیان " و " حمایت درک نشده " می باشد که هر یک دارای زیر طبقات فرعی و فرعی‌تری می باشند.

نتیجه گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد با وجود منابع حمایتی اندک دردسترس در خانواده و جامعه، مادران آگاهانه از آن صرف‌نظر نموده و در جستجوی تکیه‌گاه‌هایی قابل اطمینان و افرادی معتمد برای یاری شدن هستند. آگاهی از نیازهای مادران می‌تواند راهنمایی جهت تمرکز خدمات بوده و به مدیران، برنامه‌ریزان و به ویژه مسئولین مراکز ناباروری در برنامه ریزی‌های آتی کمک نماید.

---

مقدمه: توسعه روابط مبتنی بر اعتماد در بیمارستان‌ها می‌تواند کیفیت زندگی کاری پرستاران را بهبود بخشد. در این راستا رفتارهای رهبران سازمانی در جهت ارتقای معنویت در کار و بهبود کیفیت کار تیمی، می‌تواند زمینه افزایش اعتماد سازمانی در بیمارستان‌ها را فراهم آورد.

هدف: این مطالعه با هدف تحلیل روابط رهبری معنوی، کار تیمی و اعتماد سازمانی در میان پرستاران بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کردستان در سال 1393 انجام شده است.

مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی – همبستگی است. جامعه پژوهش را پرستاران بیمارستان‌های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تشکیل می‌دادند که 111 نفر از آن‌ها به‌شیوه نمونه‌گیری دردسترس مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها سه پرسشنامه رهبری معنوی، کار تیمی و اعتماد سازمانی بودند که روایی و پایایی آن‌ها نیز بر اساس ضریب آلفای کرونباخ، برای سه پرسشنامه به ترتیب 74/0، 85/0 و 80/0 به دست آمد.

تأیید شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و از طریق آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام گرفت.

یافته‌ها: بین رهبری معنوی، کار تیمی و اعتماد سازمانی، روابط مثبت و معناداری وجود داشت (p < .01). ابعاد بازخورد عملکرد و عضویت از رهبری معنوی، پیش‌بینی کننده مستقیم اعتماد سازمانی بودند (p < .05). همچنین دو بعد همبستگی و ارتباطات از ابعاد کار تیمی، نقش میانجی را در ایجاد ارتباط بازخورد عملکرد و عضویت با اعتماد سازمانی ایفا می‌کردند.  

نتیجه‌گیری: برمبنای یافته‌های پژوهش، مدیران پرستاری می‌توانند با ترویج رفتارهای نوع‌دوستانه، ارائه بازخورد مناسب از عملکرد، تقویت حس تعلق و حس ارزشمندی در کارکنان، اعتماد سازمانی را بهبود بخشند. همچنین افزایش همبستگی و بهبود ارتباطات می‌توانند به ایجاد این ارتباط کمک نمایند.    

---

مقدمه: ﭘﺪیده ﺗﻌﺎرض در ﻧﻈﺎم ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻫﻤﻮاره ﻣﺸﮑﻞﺳﺎز ﺑﻮده و ﮐﺎﻫﺶ ﮐﺎرایﯽ ﮐﺎرﮐﻨﺎن و اﻓﺰایﺶ ﻫﺰینهﻫﺎی ﺑﻬﺪاﺷﺘﯽ درﻣﺎﻧﯽ را ﺑﻪ دﻧﺒﺎل داﺷﺘﻪ اﺳﺖ. ﺗﻌﺎرض یکی از اﺟﺰای ﻏﯿﺮﻗﺎﺑﻞ اﺟﺘﻨﺎب در زﻧﺪﮔﯽ روزاﻧﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺑﺨﺶ اورژاﻧﺲ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ و ﺑﻪ دﻻیل ﻣﺨﺘﻠﻔﯽ ایجاد ﻣﯽﺷﻮد.
هدف: این ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺎ ﻫﺪف ﺷﻨﺎﺳﺎیی ﻋﻮاﻣﻞ ایجادﮐﻨﻨﺪه ﺗﻌﺎرض در ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺷﺎﻏﻞ در ﺑﺨﺶ اورژاﻧﺲ اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳت.
مواد و روش‌ها: ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﭘﮋوﻫﺶ ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﺑﻮده ﮐﻪ ﺑﺮ روی 147 ﻧﻔﺮ از ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن‌ﻫﺎی آﻣﻮزﺷﯽ واﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ داﻧﺸﮕﺎه ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺷﻬﯿﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ در آﺑﺎن ﻣﺎه 1394 اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ. ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺑﻪ روش ﻧﻤﻮﻧﻪ‌ﮔﯿﺮی ﺧﻮﺷﻪ‌ای اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪﻧﺪ. داده‌ﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﺮﺳﺶ‌ﻧﺎﻣﻪ ﭘﮋوﻫﺶ‌ﮔﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ با دو بعد عوامل فردی و سازمانی ﮐﻪ دارای ﭘﺎیایی ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ روش اﻟﻔﺎی ﮐﺮوﻧﺒﺎخ (0/74= α و 0/82=ICC) ﺑﻮد ﺟﻤﻊ‌آوری و با آزﻣﻮن‌ﻫﺎی آﻣﺎری ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ و ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ(داﻣﻨﻪ، ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ و اﻧﺤﺮاف ﻣﻌﯿﺎر، ﻓﺮاواﻧﯽ و درﺻﺪ ﻓﺮاواﻧﯽ و ضریب تغییرات) تحت SPSS16 تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: از بین 147 ﭘﺮﺳﺘﺎر ﺷﺮﮐﺖﮐﻨﻨﺪه در ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ،81 درﺻﺪ و ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺳﻨﯽ ﮐﻞ ﺷﺮﮐﺖ‌ﮐﻨﻨﺪﮔﺎن 82/30 ﺳﺎل ﺑﻮد. بررسی ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ ﺗﻌﺎرض با محاسبه ضریب تغییرات نشان داد که ﻋﻮاﻣﻞ ﻓﺮدی (73/64) ﺗأﺛﯿﺮ ﺑﯿﺸﺘﺮی در ایﺠﺎد ﺗﻌﺎرض در ﺑﯿﻦ ﭘﺮﺳﺘﺎران ﺷﺎﻏﻞ در ﺑﺨﺶ اورژاﻧﺲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻮاﻣﻞ ﺳﺎزﻣﺎﻧﯽ داﺷﺖ داﺷﺖ(22/62).
نتیجه‌گیری: ﻧﺘﺎیﺞ این ﭘﮋوﻫﺶ ﻣﯽ‌ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ اﻓﺰایﺶ آﮔﺎﻫﯽ مدیران پرستاری در ﻣﻮرد ﻋﻮاﻣﻞ ایجاد ﮐﻨﻨﺪه ﺗﻌﺎرض ﺷﺪه و این اﻓﺰایش آﮔﺎﻫﯽ ﻣﻮﺟﺐ ﻣﯽ‌ﮔﺮدد ﺗﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎران را آماده نمایند که برای رﻓﻊ و یا ﮐﺎﻫﺶ این ﻋﻮاﻣﻞ ﺑﺎ روش‌ﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺐ و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎری و ﻣﺴﺎﻋﺪت یﮑﺪیﮕﺮ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮ اﺣﺴﻦ ﺗﻌﺎرض را ﻣﺪیﺮیﺖ ﮐﺮده ﺗﺎ ﺑﺎﻋﺚ ارﺗﻘﺎء ﺧﺪﻣﺎت ﭘﺮﺳﺘﺎری ﮔﺮدد.
 

---

مقدمه: یکی از اولویت‌‌های مدیریت منابع انسانی به‌ویژه در مورد مشاغل دشوار و تنش‌زا همچون پرستاری، کاهش بی‌تفاوتی سازمانی است؛ چرا که روح بی‌تفاوتی در رفتار کارکنان، انگیزه کار و تلاش را از آنان می‌گیرد و می‌تواند زمینه‌ساز بسیاری از بروندادهای منفی گردد. در این زمینه به‌نظر می‌رسد که توجه به سیستم اجتماعی سازمان بتواند یکی از استراتژی‌های کاهش بی‌تفاوتی سازمانی باشد.
هدف: هدف از این پژوهش، بررسی رابطه جامعه‌پذیری سازمانی و بی‌تفاوتی سازمانی در میان پرستاران بوده است.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بوده است. جامعه آماری پژوهش، کلیه پرستاران بیمارستان بعثت شهر سنندج مشتمل بر 539 نفر بوده‌اند.با استناد به جدول کرجسی و مورگان، تعداد 225 پرسشنامه به شیوه نمونه‌گیری تصادفی ساده در میان پرستاران توزیع شد که از این تعداد، 161 پرسشنامه به‌صورت کامل بازگردانده شد. گردآوری داده‌ها با استفاده از دو پرسشنامه جامعه‌پذیری سازمانی و بی‌تفاوتی سازمانی انجام گرفت. روایی و پایایی پرسشنامه‌ها نیز به‌ترتیب با استناد به نظر متخصصان و ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد که به ترتیب برابر با 0.898 و 0.933 بود. در نهایت جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها با نرم افزار SPSS16 و استفاده از آزمون‌های همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد.
یافته‌ها: میانگین و انحراف استاندارد متغیر جامعه‌‌پذیری سازمانی برابر با 0.698±3.15 بوده است. میانگین و انحراف استاندارد متغیر بی‌تفاوتی سازمانی نیز برابر با 0.672±2.81 بود. بین جامعه‌پذیری سازمانی و بی‌تفاوتی سازمانی در میان پرستاران، رابطه منفی و معنادار وجود داشت (0.01>P). همچنین دو بعد تفاهم و حمایت همکاران، پیش‌بینی‌کننده منفی و معنادار بی‌تفاوتی سازمانی بودند (0.01 >P).
نتیجه‌‌گیری: مدیران بیمارستانی می‌توانند از طریق روشن نمودن انتظارات از پرستاران، شفاف‌سازی قوانین و مقررات، نمایش رفتارهای حمایتی، توسعه فعالیت‌های مشارکتی و تصریح چشم‌انداز آینده سازمان، زمینه کاهش بی‌تفاوتی سازمانی در پرستاران را فراهم آورند.