|
بررسی نقش میانجی اعتماد به پرستار در اثر مذاکره با بیمار بر تجربه و خودپشتیبانی بیمار
|
یگانه صالحی1   ، مصطفی راد2 ، سیمین شرفی* |
1- کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بیرجند، بیرجند، ایران
2- سبزوار
دانشگاه علوم پزشکی بیرجند، بیرجند، ایران ، siminsharafi68@gmail.com |
|
|
چکیده: (18 مشاهده) |
مقدمه: رویکردهای نوین مراقبت سلامت بر مشارکت فعال بیمار در فرایند درمان تأکید دارند. مذاکره با بیمار بهعنوان یکی از راهبردهای کلیدی در این حوزه مطرح است که میتواند به ارتقای خودپشتیبانی و تجربه مثبت بیمار منجر شود. با این حال، نقش اعتماد به پرستار بهعنوان یک متغیر میانجی در این رابطه کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از دادههای یک کارآزمایی بالینی تصادفیشده، به بررسی این پرداخت که آیا اعتماد به پرستار رابطه بین مذاکره با بیمار و تجربه و خودپشتیبانی بیمار را میانجیگری میکند یا خیر.
روشکار: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی با گروه کنترل بود که بر روی ۷۰ بیمار واجد شرایط انجام شد. بیماران بهطور تصادفی در دو گروه مداخله (۳۵ نفر) و کنترل (۳۵ نفر) تخصیص یافتند. گروه مداخله، مداخله مذاکره با بیمار را دریافت کردند و گروه کنترل مراقبتهای روتین را دریافت نمودند. دادهها با استفاده از پرسشنامههای معتبر در سه مرحله پیشآزمون و پسآزمون جمعآوری شدند. برای تحلیل دادهها از آزمونهای تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و مدلیابی معادلات ساختاری (SEM) با نرمافزار SPSS و AMOS استفاده گردید.
یافتهها: نتایج نشان داد که مداخله مذاکره با بیمار اثر مستقیم و معناداری بر اعتماد به پرستار (F = 27.43, p < 0.001, η² = 0.400)، خودپشتیبانی (F = 87.09, p < 0.001, η² = 0.573) و تجربه بیمار (F = 39.41, p < 0.001, η² = 0.377) داشت. تحلیل معادلات ساختاری برازش مناسب مدل مفهومی را با دادههای مشاهدهشده نشان داد (χ²/df = 1.653, p = 0.085, CFI = 0.967, RMSEA = 0.097). با این حال، نقش میانجی اعتماد به پرستار در رابطه بین مداخله و خودپشتیبانی (β = 0.013, Z = 0.351, p = 0.725) و نیز بین مداخله و تجربه بیمار (β = 0.035, Z = 0.777, p = 0.437) از نظر آماری معنادار نبود. اگرچه مداخله مذاکره با بیمار توانست اعتماد به پرستار را افزایش دهد (β = -0.479, CR = -6.692, p < 0.001)، اما این افزایش اعتماد، سازوکار میانجیگری برای بهبود خودپشتیبانی و تجربه بیمار محسوب نشد.
نتیجهگیری: اگرچه مداخله مذاکره با بیمار بهطور مستقیم و مؤثری باعث بهبود اعتماد به پرستار، خودپشتیبانی و تجربه بیمار میشود، اما اعتماد به پرستار نقش میانجی معناداری در این روابط ایفا نمیکند. بهنظر میرسد که فرایند مذاکره بهخودیخود، مستقل از اعتماد به پرستار، از طریق سازوکارهای شناختی‑رفتاری نظیر توانمندسازی و فعالسازی بیمار، میتواند پیامدهای مطلوب را ایجاد نماید. این یافته بر اهمیت آموزش مهارتهای مذاکره به پرستاران بهعنوان یک مداخله کمهزینه و اثربخش در ارتقای کیفیت مراقبت تأکید میکند.
mouseout="msoCommentHide('_com_1')" onmouseover="msoCommentShow('_anchor_1','_com_1')">
|
|
| واژههای کلیدی: مذاکره، اعتماد، پرستار، خودپشتیبانی بیمار، مراقبت بیمارمحور، مدلیابی معادلات ساختاری |
|
|
|
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي
دریافت: 1405/4/14 | پذیرش: 1405/5/18 | انتشار: 1404/4/10
|
|
|
|
|
|
|
| ارسال پیام به نویسنده مسئول |
|
|
|
| ارسال نظر درباره این مقاله |
|
|
|
